KÖYLERİMİZ

1-AĞILDERE:

İlçemiz Kuzey Batısında bulunan köyün ilçe merkezine  uzaklığı 45 Km dir.Ormanlık bir bölgede bulunan köy Aşağı,Orta ve Yukarı Ağıldere olarak anılmaktadır.BüyükArmutlu,Turgutlu,Bağlıca,Sarıkonak ve Karakaya köyleriyle komşudur.Orta ve Aşağı Ağıldere Karabudak çayı üzerindedir.Orman olarak meşe ağaçları bulunur. 

Nüfusu 1980  sayımında:109,1985  sayımında:109,1990  sayımında:93,1997 sayımında:94  nüfusa sahiptir.Okulu 1948 yılında açılmıştır ancak,öğrenci yokluğu nedeniyle eğitim ve öğretime kapalıdır.Hane adedi 20 dir.Halkı okur yazardır.Köyde tek telefon vardır.Alt yapı yoktur.Yolu toprak yoldur.İçme suyu mevcut olup,4 adet çeşme vardır .Şebeke suyu yoktur.elektrik mevcuttur.

         Geçim kaynağı tarım ve hayvancılıktır.  Tarım olarak;arpa,buğday,fiğ,yonca,görünge,sebze ve meyve üretimi yapılır. Hayvancılık olarak;büyük ve küçük baş hayvancılık yapılır.

         Gurbette Ankara ,İstanbul ve diğer illerde yaşayan insanları mevcuttur.Köy nüfusuna kayıtlı olup ta köy dışında yaşayan 800’e yakın insanı  vardır.

         Bürokraside Emniyet Genel Müdürlüğü,Sayıştay Başkanlığı ve İçişlerinde yetişmiş kişilere rastlamak mümkündür.

         Giyim: erkekler ;pantolon ve ceket, bayanlar;fistan ve tülbent(başörtü)

         Köyde eski bir kilise vardır,harap haldedir.Ayrıca Karaöyün Türbesi bulunmaktadır.

2-AKÇAYAZI:

Köy Derneği Web Sitesi (http//www.akçayazi.org)

İlçemizin kuzeyinde bulunan köyün ilçe merkezine uzaklığı 41 Km’ dir. Ormanlık alana kurulmuştur.Ormanı meşe ağacıdır.Tabanlı,Büyük Gümüşlü,Sütlüce,Küçük Gümüşlü,Bağcuğaz köylerine komşudur.Köyde içme suyu mevcut olup 3 tane çeşmesi vardır.Şebeke suyu yoktur.Yolu kumlu olup elektrik ve telefonu vardır.

Okulu 1957 yılında eğitim ve öğretime başlamış olup,şu anda öğrenci yokluğu nedeniyle kapalıdır.

Sağlık evi mevcut olup,şu anda hizmete kapalıdır.

Nüfusu 1980 sayımında:53,1985 sayımında:58,1990 sayımında :49,1997 sayımında :4 tür.

Köyde  kışın 3 hane bulunurken yaz mevsiminde 10 haneyi bulmaktadır.Halkın büyük çoğunluğu okur yazardır.Nüfusun büyük çoğunluğu gurbete gitmiştir.

Geçim kaynakları; tarım ve hayvancılıktır.Arazileri  tarıma elverişlidir.Tarım ürünü olarak;buğday ve arpa yetişir.Büyük ve küçük baş hayvancılık yapılır.

Giyim:erkekler ceket,pantolon.bayanlar fistan ve başörtüsü giyerler.

Köyde eski maya kalıntılarına rastlamak mümkündür.Köyün ne zaman ve kimler tarafından kurulduğu bilinmemektedir.

3-AKDOĞU:

İlçemizin doğusunda bulunan şirin bir dağ köyüdür.İlçe merkezine    uzaklığı  42 km’dir Kaymaklı,Kapıkaya,Börüncek köylerine komşudur.Köyün nez aman ve kimler tarafından kurulduğu kesin olarak bilinmemektedir.Köyün geçmişte bölge tarihinde önemli bir rol oynamadığı   kanaatindeyiz. Anayollara uzak oluşu köyün ekonomik olarak gelişimini engellemektedir.Yayla ve otlakiye olarak geniş bir alana sahiptir.Önünden çay geçer dağlarla etrafı kaplıdır.

Nüfusu 1980 sayımında:161,1985 sayımında:66,1990 sayımında:62,1997 sayımında:20 dir.Köyde kış aylarında 1,2 aile dışında kimse kalmazken yaz aylarında 8,10 aileye çıkmaktadır.Köyün büyük bir nüfusu ekonomik nedenlerle büyük şehirlere yerleşmiştir.Köyde telefon,elektrik,su mevcut olup yolu topraktır.Köyde 1 cami, 1946 yılında eğitim ve öğretime açılan 1 ilkokul,1 de lojmanı mevcuttur.Şu anda okulu öğrenci yokluğu nedeniyle öğretime kapalıdır.

Köyde giyim;erkekler ceket,pantolon ve kasket bayanlar; fistan,şalvar ve başörtüsüdür.

Geçim  kaynakları hayvancılık olup genellikle küçük baş hayvan yetiştirilir.

Düğünlerde davul,zurna,klarnet çalınır keşkek,pilav,kızartma,dolma,tarhana çorbası yapılır.

4-ALTINTAŞ:

İlçenin batısında Sivas ili Divriği ilçesine sınır olan son köyümüzdür.Bağlıca ve Sarıkonak köyleriyle komşudur. İlçeye uzaklığı 30 km’dir.Dağ eteğinde kurulmuş ön tarafı açık arazidir.Bugün ki Altıntaş köyü (Zımara,Zinegan) orta çağda kurulmuş,Romalılar ve Bizanslılar zamanında ismini muhafaza etmiş 1508 yılında Şah İsmail’in Anadolu’ya gönderdiği askerler tarafından yağma edilerek yakılmıştır.Köyün üzerinde bir kale vardır.

Nüfusu 1980 sayımında:409,1985 sayımında:389,1990 sayımında:324,1997 sayımında:229 dur.

Köyde şebeke suyu mevcut olup,iki adet çeşmesi vardır.Yolu kumdur.Elektrik ve otomatik telefon santrali mevcuttur.1940 yılında eğitim öğretim başlamış olup okuma yazma oranı %98 civarındadır. 1998/1999 öğretim yılında 20 öğrenci ile eğitime devam edilmiştir.1 cami ve sağlık evi vardır ancak sağlık evi kapalıdır.

         Giyim:Erkeklerde ceket, pantolon bayanlarda etek,başörtü,tülbenttir.

         Yemekleri:Keşkek,kızartma,sebze yemekleridir.

Geçim kaynakları:Ekonomik olarak köyün işlenebilir  verimli toprakları vardır.Bu topraklarda bağ,bahçe bitkileri yetiştirilir;Buğday,arpa,fasulye,patates,soğan gibi ürünler yetiştirilir bu ürünler yakın il ve ilçelerde pazarlanır.Köyde yaşayan nüfus genelde bu ürünleri satarak geçimini temin etmektedir.

Nüfusun bir bölümü ise gurbette ticaretle uğraşmaktadır.

Düğünlerde davul ve zurna çalınmaktadır.Yaylaya göç yoktur.

5-ATMA:

İlçenin kuzey doğusunda Karasu ırmağı üzerine kurulmuş, kuruluş tarihi bilinmeyen mesire yeriyle meşhur(GÖZE) köyümüz ilçeye 14’km uzaklıktadır.Büyük köy,Doğan,Çaltı,Kayabaşı ve Çilesiz köyleriyle komşudur.Köyün hemen önünden tren yolu geçmektedir.Köyün kalkındırma derneği bulunmaktadır.Köyün yeni ve eski adı hiç değişmemiştir.İsminin nereden geldiği bilinmemekle birlikte konar göçer Ekrad Türkü cemaatidir.Gerek Anadolu ve gerekse Rumeli kesimlerinde mevcutları bulunur.

Nüfusu 1980 sayımında:77,1985 sayımında:79,1990 sayımında:59,1997 sayımında:54 tür.

Köyde içme suyu 1975 yılında devlet tarafından yapılmış daha sonra köy şebeke sistemine bağlanmıştır.Köyde elektirik ve telefon mevcuttur.Köyün kanalizasyon şebekesi vardır.1968 yılında eğitim öğretime açılmış olan okulda bir de lojman vardır.Öğrenci yokluğu nedeniyle öğretime kapalıdır.Cami yıkık vaziyettedir.

Ekonomik olarak geçimleri hayvancılık ve tarıma dayalıdır.Büyük ve küçük baş hayvan yetiştirilir.

Arpa,buğday,tarımı yapılır.Sebze ve meyve bahçeleri mevcuttur.Köy nüfusunun bir bölümü gurbetçidir. 

Giyim:Erkekler ceket ve pantolon,bayanlar entari,şalvar,başörtüsü giyinirler.

Düğünler 3 gün yapılır çalgı olarak klarnet,zurna,davul ve deftir.Düğünlerde oynanan oyunlar,bir ayak,iki ayak,eğin kınası ve horon olarak oynanır.Meşhur yemek olarak keşkektir.  

6-BAĞCUĞAZ:

İlçemize bağlı bulunan köy,İlçenin kuzeyinde bulunan etrafı meşe ormanlarıyla kaplı bir köyümüzdür.İlçeye uzaklığı 48 km dir.Daha önceleri Kuzkışla nahiyesine ve Kuruçay kazasına bağlı bir köy iken İliç’in ilçe olmasından sonra İlçe’ye bağlanmıştır.Köyün kimler tarafından kurulduğu belli değildir.Kuzeyinde “Sağ” mezrası vardır. Kozluca, Kuran,Akçayazı köyleri ile komşu köyümüzün nüfusu 1980 yılında:108,1985 yılında 92,1990 yılında;69,1997 yılında ;27’dir.

Köyde,İlkokul 1965 yılında bir derslik olarak Eğitim öğretime başlamıştır.Şimdi ise öğrenci yokluğu nedeniyle kapatılmıştır.

İçme suyu 1km uzaklıktan ziyaret mevkiinden getirilmiş 2 adat çeşme vardır.Şebeke mevcut değildir.Yolunun 10km’lik bölümü toprak yoldur.

Köyün geçim kaynakları;Tarım,hayvancılık ve arıcılıktır.Tarım olarak;Buğday,Arpa,Fiğ ve sulanabilir alanlarda Fasulye üretimi yapılır.Hayvancılık olarak;Keçi,koyun ve sığır yetiştiriciliği yapılır.Köyde yaşayan insanlar bu işleri ticari amaçla değil kendi ihtiyaçları için yapmaktadırlar.

Köyde Erkek Giyimi:Pantolon,gömlek,ceket,kuşak,şalvar,peştamal giyerler.

Köyde Kadın Giyimi:Etek,gömlek,bluz,baş örtüsü giyerler.

Köyde düğünlerde;Kol oyunu,düz oyun,üç ayak,akçik oyunları oynanır.Çalgı;davul ve zurna’dır.

Köy nüfusunun büyük bir bölümü büyük şehirlerde oturmaktadır.Köyde kışın az olan nüfus İlkbahar ve yaz aylarında nispeten artmaktadır.

7-BAĞIŞTAŞ:

İliç ilçesinin batısında önünden Karasu ırmağı geçen düz bir arazide bulunan güneyi dağlarla ve seyrek meşe ağaçları ile kaplı bulunan şirin bir köyümüzdür.İlçeye uzaklığı 12km’dir.Bahçecik mezrası bulunmaktadır.Köyün ne zaman ve kimler tarafından kurulduğu kesin olarak bilinmemekle birlikte;500 bir tarihinin olduğu köyün ileri gelenleri tarafından söylenmektedir.Köyün merkezine bakan kayalık kesimde Cenevizlilerden kalma kale ve mezarların olduğu bilinmektedir.

Köyde horasandan gelen  Seyyid Mehmet Hoca leşker  adıyla anılan bir türbenin bulunduğu ancak secaresinin tam olarak bilinmediği söylenebilmekle birlikte,Bu konuda ayrıca kitapta bilgi verilmiştir.Köyün nüfusu l980  yılında;321 1985 yılında; 612  1990 yılında;230 1997 yılında;156dır.Köye komşu Köyler     Kayacık,Dostal Bağlıca, Sarıkonak, Altıntaş, Çöpler ve Ortatepe köyleridir.

Köyde İlkokul l949 yılında açılmıştır,Eğitim ve öğretim devam etmektedir,köyde l973-l974 yılları arasında ortaokul açılmış ve kapanmıştır.Köyde bir sağlık ocağı bulunmaktadır,şu anda kapalıdır,köyün yolu kumlu olup ayrıca DDYolları köyün yanından geçmektedir.Demiryolu istasyonu mevcuttur.Köyde otomatik  santral bulunmakta olup her evde telefon mevcuttur.Elektrik mevcut olup köyde l992 yılında yapılan bir camii bulunmaktadır.Şebeke suyu mevcuttur kanalizasyon yoktur.

Köyün yaşayan nüfusunun  yarısı büyük şehirlerde bulunmaktadır.Köyün güzelleştirme derneği vardır.

Köyün gelir kaynakları;hayvancılık ve ziraatçılıktır.Tarım olarak;buğday,arpa ekimi yapılır.Deneme maksadıyla pamuk ekimi yapılmış ve olumlu sonuç alınmıştır.Köyün yaylaları meşhurdur.Köylüler bu yaylalara ilkbahar aylarında gider ve koyunlarını otlatırlar.Avaş yaylasında tulum peyniri, beyaz salamura peyniri ve çökelek üretimi yapılır.

Giyim:erkeklerde;pantolon,ceket ve şapkadır.Bayanlarda;şalvar,başörtüsü ve fistandır.

Düğün adetleri:kız istenir,kız verildikten sonra nişan yapılır daha sonra düğün yapılır.Düğünde davul ve klarnet çalınır.Oynanan oyunlar;Elazığ,Kemaliye oyunları;ayak,tırnana,hoş bilezik,hayriye,büyük ceviz,dut ağacı,çayda çıra,kol oyunları,horoz,havada horoz geçeğü gibi oyunlar oynanır.

Meşhur yemekleri:Keşkek,tarhana,saç kavurması,tandırda paça,cumhurdur.

8-BAĞLICA:

İlçemizin kuzey batısında bulunan köyümüzün eski ismi Zinekar olarak bilinmektedir.İlçeye uzaklığı 21 km’dir.Altıntaş,Sarıkonak,Dostal,Kayacık ve Büyük Armutlu köyleriyle komşudur.Köyün ne zaman ve kimler tarafından kurulduğu bilinmemekle beraber eski dönemlerden kalma kalıntıların olduğu bilinmektedir.Fundalık bir bitki örtüsü ve üzümüyle meşhur köyün vadi içerisinde yerleştiği bağ ve bahçeleriyle güzel bir görünümü vardır.

         Köyün nüfusu 1980 yılında:315 1985 yılında:260 1990 yılında:178 1997 yılında:86 dır.Köyün nüfusunun büyük bir kısmı şehirlerde ikamet etmektedirler.Bürokrat olarak yetişmiş insanları mevcut olup halen bürokraside görevli insanları vardır.

         Köyde içme suyu mevcut olup 5 adet çeşme vardır.Kanalizasyon yoktur.Elektrik ve her evde telefon bulunmaktadır.İlkokul 1957 yılında eğitim öğretime açılmış olup öğrenci azlığı nedeniyle eğitim ve öğretime kapalıdır.

         Köyün geçim kaynağı:tarım ve hayvancılıktır.Tarım olarak;arpa, buğday,yonga gibi bitkiler ekilir.Meşhur üzüm bağları vardır.Üzümleri lezzetli olup bağlıca üzümü isim yapmıştır.Bu üzümler mevsimi gelince pazarlama usulü ile ilçede ve köylerde satılarak gelir elde edilir.Büyükbaş ve küçükbaş hayvancılık yapılır.Pazarlamaya yönelik olmayıp kendi ihtiyaçlarını karşılamak maksadıyla yapılır.Yaylaya göç vardır.

Köyde giyim:erkeklerde pantolon ceket,bayanlarda fistan,şalvar ve başörtüsüdür.

Köyde düğünlerde davul,zurna, bağlama ve saz   çalınır.Halay çekilip kaşık oyunları oynanır. Meşhur yemeklerinden tandır keşkeği başta gelir.

Köyde kale mevcut olup tarihi bilinmemektedir.Han tepesi diye tarihi bir yerde vardır.Köyün güzelleştirme derneği vardır.

9-BALKAYA(KİRZİ):Köy Derneği Web Sitesi http://www.balkaya-koyu.com

İlçemize bağlı Balkaya köyü Refahiye ve Kemah ilçelerine sınır komşu köyümüzdür.Köyün tarihi çok eskilere dayanmakla birlikte elimizde bulunan belgelerden yararlanılarak M.1160 tarihinde köyün sınırları belirlenmiş bu hudutnamede sınırlar içersindeki her türlü kullanım hakkı,Seyyid Şeyh Hasan El-Kırzi’ye verildiği elde bulunan 850 senelik tarihi secereden anlaşılmaktadır.

Köy Kuzkışla,Bozçalı,Konukçu,Kemah ve Refahiye köylerine sınırdır.Köyün eski isminin nereden geldiği bilinmemektedir.Köy dağlık bir arazide kurulmuştur.Köyün içinden 2 tane çay geçmektedir.Toprak kıraçtır.Ormanlık(Meşe) yetişkin bölgeleri vardır.İlçeye uzaklığı 50km’dir.

Nüfusu;1980 Yılında;230,1985 Yılında;191,1990 Yılında;131,1997 Yılında;90’dır.Genç ve orta yaş nüfusu gurbetçidir.Köyde yaşayanlar genelde ihtiyar nüfustur.

Köyün ekonomik olarak geliri;Küçük baş hayvancılık,Arıcılık ve tarımdır,Buğday,arpa,fiğ ve fasulye yetiştirilir. 

Köyün içme suyu şebekesi,elektrik şebekesi ve telefon şebekesi vardır.

         Erkek giyimi;ceket,pantolon, Kadın giyimi;Fistan,Dolak,Çar.

         Yemekleri;Çalma keşkeği,yahni

         Düğünlerde;Kemençe çalınır.Horon ve karşılama oynanır.

         Köyde 1962 yılında İlkkul binası Eğitim Öğretime açılmıştır.Öğrenci azlığı nedeniyle şuan kapalıdır.

         Köyde tarihi olarak genel manada kitapta anılan Seyyit Şeyh Hasan Baba türbesi vardır.1991 yılından beri her yıl anma günü tertip edilerek türpe ziyaret edilir.Türbenin yeri köy derneği,çevre köylerin ve Has-Vak vakfının katkılarıyla imar edilmiştir.Ziyaret sırasında tüm komşu ilçeler ve köyler davet edilerek yemek verilir.Köyün Dreneği ve vakfı vardır ,merkezi İstanbul’dadır.Köyün 1970 yılında yapılan bir camisi vardır.Ticari ilişkilerini İliç ilçesi ile Refahiye İlçelerinden yapmaktadırlar.

 10-BOYALIK: Köy Derneği Web Sitesi http://www.bizimboyalik.net/

İlçenin en büyük köylerinden olan Boyalık Köyü İlçemizin Kuzey Doğusunda dağlık bir arazide kurulmuş,güneyinde;Kemah’ın Kayabaşı,Babu,kuzeyinde ;İliç Yaylapınar,Sularbaşı,doğusunda;Çiğdemli, Gülbahçe, kuzey batısında; Bozyayla, batısıda; Çilesiz,Elmacık mezrası ve Atma köyleriyle sınırı olan köyümüzdür.

Köyün hangi tarihlerde kurulduğu kesin olarak bilinmemekle birlikte;ilk yerleşen kabilelerin Tatar ve Malkoçoğlu kabilelerinin olduğu söylenmektedir.Daha sonra başka Türkmen kabilelerinin yerleştiği görülmüştür.Tarihi yer adları ;Sultan Murat Caddesi adında ipek yolu ile kale ve kilise kalıntıları bulunmaktadır.Köyün isminin gelişimi ise;köyün yerleştiği alanda boya otunun bulunduğundan bu ismi almıştır.

İlçeye uzaklığı 21 km.olan köyün Hasanova mezrası bulunmaktadır.Yaylaları ile meşhur olan köyün geniş arazileri vardır. Toprak yapısı kıraçtır. Dağları; Karşıkuz, Sandıktaş, Olukguzu,Deli dağ. Dereleri;Kayındere,Karakuz dere,Bağırsak çayı,Küçük çay. Yaylaları: Güler yaylası, Ören,Küçük Ören,Karaçor,Mayhadır.

Köyün Nüfusu;1980 yılında;908,1985 yılında;786, 1990 yılında;628, 1997 yılında;287’dir.Nüfusun büyük bir bölümü İstanbul’dadır.Köy dışındaki toplam nüfus 3500-4000 civarındadır.köyde İlkokul binası 1960 yılında 2 derslik 1 Lojman olarak yapılmıştır.Daha sonra öğrenci çokluğu nedeniyle 1 derslik ile 1 lojman ilavesi yapılmış olup halen eğitim öğretime devam edilmektedir.Hasanova mezrasındaki 1 derslik öğrenci azlığı nedeniyle eğitim öğretime kapatılmıştır.Köyde 2 cami vardır.Yukarı cami 19.yy’da yapılmıştır.Yeni cami ise 1963 yılında ibadete açılmıştır.Hasanova mezrasında da bir cami vardır.Köyde sağlık evi mevcuttur.Ancak ebe ve personel yoktur.Köyde ve Hasanova mezrasında  Elektrik,su ve Telefon şebekesi vardır.Köyde 1972 yılında yapılan(Köy.Hiz.Göt.Birliği ve YSE işbirliği) 5 adet çeşme vardır.Kanalizasyon yoktur.

Kadın Giyimi: Entari, Fistan, Çar, Dolak, Dülbent.

Erkek Giyimi: Ceket, Pantolon, Şapka. Çalgı; Davul ve Zurna. Oyunlar;Halay,başbarı vs.

Yemekleri: Keşkek, Tandıraşı, Tarhana Çorbası, Yahni, Kömbe, Bişi, Cıvırla, Keş, Sırın, Tandır Ekmeği. 

         Köyün arazi yapısı itibariyle çıblak arazisi vardır.Ancak bundan 80-90 yıl önce Boyalık ve çevresinin Ardıç,Yabani Kavak,Söğüt ağaçları ile kaplı olduğu belirtilmektedir.

         Köyde geçim kaynakları ;Tarım ve hayvancılıktır.Buğday,arpa,fiğ,yonca ve bahçe ürünleri yetiştirilir.Bunlar ticari amaçla değildir.

                Hasanova Mezrasından Görünüm

11-BOZÇALI(Sokkova):Köy Derneği Web Sitesi http://www.bozcalikoyu.8m.com

         İliç ilçesinin en uzak Refahiye ilçesine sınır kuzey doğuda bulunan dağ köylerindendir.1903 yılında köy halkı tarafından kurulmuştur.İlçeye uzaklığı 53 km.’dir.Boz topraklı olması köyün yerleşim alanında Meşe çalılığı olması dolayısıyla Boz toprak üstündeki çalı(Bozçalı) ismini almıştır.Konukçu, Balkaya köyleri ile sınırlıdır.Köy dere içersine yerleşmiştir.

         Nüfusu 1980 yılında;333, 1985 yılında;257, 1990 yılında;93, 1997 yılında;31’dir.Nüfusun düşmesindeki en önemli neden ekonomik ve terör nedenleridir.Köyde doğup köy dışında yaşayan nüfusu 1500 kişi civarındadır.Büyük bölümü İstanbul’da yaşar.Köyde yaşayanların çoğu ihtiyarlardır.Eğitim:okul 1960 yılında eğitim ve öğretime başlamıştır.Şu anda öğrenci olmadığından öğretime kapatılmıştır.Köyde bir cami vardır.Köyde 1920 yılında yapılan çeşmeler ile şuanda şebeke suyu mevcuttur.Elektrik ve telefon hizmeti götürülmüştür.                                                                

         Köyün gelir kaynakları tarım ve hayvancılıktır.Buğday,arpa ve fiğ yetiştirilir.Hayvancılık olarak keçi,sığır ve koyun yetiştirilir. 

         Kadın giyimi;Baş örtüsü ve fistandır.Erkek giyimi;Pantolan,ceket ve şapkadır.Düğünlerde davul ve zurna eşliğinde halay çekilir.Köyün en meşhur yemeği;Kuru fasulye,Haşlama ve patates yemeğidir.

         Köyün derneği vardır.

12-BOZYAYLA(Çörencir):

             Köy Derneği Web Sitesi http://www.bozyayla.com

         İlçemizin kuzeyinde engebeli bir arazi üzerine kurulu Leventpınar,Çayyaka,boyalık,Doruksaray köyleriyle komşu bir köyümüzdür.Anadolu'nun fethinden önce bir yerleşim yeridir.Anadolu'nun fethinden sonra Mahmut oğullarının buraya yerleştiği,daha sonra avşar oğulları,Aydın oğulları,Cumanoğulları ve Kalan oğulları köye gelip yerleşmişlerdir.İlçeye uzaklığı 20km’dir.

Nüfusu 1980 yılında;217, 1985 yılında;167, 1990 yılında;151, 1997 yılında;80’dir.Nüfusun %80 gibi bir kısmı gurbetçidir.Köyde kalan nüfus ise emekli ve yaşlılardan oluşmaktadır.İlkokul 1960 yılında öğretime açılmıştır.Köyde 1 cami vardır.Köyde 1966 yılında 2 çeşme yapılmış ve şu anda depo ve şebeke suyu mevcuttur.Elektrik ve telefon şebekesi vardır.

         Köyün geçim kaynakları;tarım,hayvancılık ve arıcılıktır.Buğday,arpa,fiğ ve bahçe ürünleri yetiştirilmektedir.K.Baş ve B.Baş hayvancılık yapılır.Ticaret amaçlı arıcılık yapılır. 

Köyde Seyyid Şeyh Hasan Babanın torunlarından Molla Ayşe ve çocuklarının mezarları bulunmaktadır. 

         Kadın giyimi;Baş örtüsü ve fistandır.Erkek giyimi;Ceket,Pantolon ve şapkadır.

Düğünlerde davul,zurna ve kaval çalınır.Erzurum başbarı,Büyük cevizin dibi,Timur ağa ve ısınma oyunları oynanır.Meşhur yemekleri; Keşkek,Tarhana çorbası, Cumbur, Tirit,Garut,tandır sarması,Un helvası.

Köyün kalkındırma derneği vardır.köyde yatır ve kilise kalıntısı vardır.

13-BÜRÜNCEK(Ardos):

         İlçemizin doğusunda bulunan Akdoğu(Ardos) Kapıkaya(Gomuskan), Uluyamaç (Sörgövül), Dolugün(Hasa) köyleriyle sınır olan dağ köylerimizdendir.Köyün hangi tarihte ve kimler tarafından kurulduğu bilinmemektedir.İlçemize uzaklığı 23km’dir.

         Köyün nüfusu;1980 yılında;121, 1985 yılında;125, 1990 yılında;94, 1997 yılında;23’tür.Köyün nüfusunun %80’i şehirlere göç etmiştir.Köyde kış aylarında 1-2 hane ikamet etmektedir.Yaz aylarında ise 10-15 hane olmaktadır.Köy ilkokulu 1954 yılında açılmış ancak şu anda öğrenci yokluğu nedeniyle kapalıdır.Köy yolu topraktır.Kış aylarında ulaşım güçlükle sağlanır.Köy içme suyu 1991 yılında şebekeye bağlanmıştır.Köyün elektrik ve telefon şebekesi vardır.Köyün camii vardır.

Köyde oturanlar ihtiyaçları kadar hayvan beslemekte ve buğday,arpa,yonca ve bahçe ürünleri yetiştirmektedirler.Köyün meraları zaman zaman kiraya verilmektedir.

         Kadın giyimi;Başörtüsü ve fistan. Erkek giyimi;Ceket ve pantolondur.Düğünlerde klarnet ve davul çalınır.Halay ve tanzara oynanır.Meşhur yemekleri;Keşkek ve kuru fasulyedir.

         Köyün Kalkındırma derneği vardır.

14-BÜYÜK ARMUTLU:

Köy Derneği Web Sitesi http://www.canarmutlu.com

ilçemize bağlı ilçenin kuzey batısında bulunan K.Armutlu, Ağıldere,  Turgutlu, Çilesiz,Doruksaray, Karakaya köylerine komşu etrafı tepelerle çevrili küçük bir ovaya yerleşmiş bir köyümüzdür.Köyün hangi tarihte kimler tarafından kurulduğu bilinmemekle birlikte Bizanslılar döneminde büyük bir yerleşim yeridir.Ancak Cumhuriyetten önce büyük bir yerleşim merkezi olduğu kaynaklardan anlaşılmakla birlikte Cumhuriyetin ilanından sonra Kuruçay ilçesine bağlı bir bucaktır.Köyde tarihi olaylar cereyan etmiş olup,eski kilise kalıntılarına rastlanmaktadır.Yine tarih(acı çeşme)adıyla anılan mimari değeri olan bir çeşme bulunmaktadır.İlçeye uzaklığı 25 km.’dir.

         Köyün nüfusu;1980 yılında;250, 1985 yılında;223, 1990 yılında;236, 1997 yılında;108’dir.

         1965 yılında eğitim öğretime açılan okul şu anda 1 öğretmen 11 öğrenci ile öğretime devam etmektedir.Köyde bir Jandarma Karakolu binası bulunmaktadır.Bir sağlık ocağı bulunmaktadır.Sağlık ocağında şu an geçici olarak Jandarma karakolu hizmet vermektedir.

         Yol stabilizedir.Elektrik ve telefon şebekesi vardır.İçme suyu mevcut olup 5 adet çeşme vardır.1966 yılında yapılan cami ibadete açık olup imam-hatibi vardır

         Halkın geçim kaynakları tarım , hayvancılık ve gurbetçiliktir.buğday,arpa,Yonca,fiğ ve bahçe bitkileri yetiştirilir.Karabudak çayı buradan geçmektedir.iklimi çok karasal olmayıp her türlü meyve ve sebzenin yetişeceği bir iklime sahiptir.Elverişli bir toprak yapısı vardır.Büyükbaş ve küçükbaş hayvancılığı yapılır.

         Kadın giyimi;tülbent,Entari,Yelek ve Şalvar. Erkek giyimi;Şapka,ceket,pantolon ve şalvar.

         Düğünlerde davul ve zurna çalınır.Erzurum barı,ağır hava,düz hava,laz oyunu,kol oyunu ve on dörtlüdür.Yemekleri keşkek ve kızartmadır.

         Köyün Yaptırma ve yaşatma derneği mevcuttur.

15-BÜYÜK GÜMÜŞLÜ(B.Tapur): Köy Derneği Web Sitesi http://www.buyukgumuslu.com

          İlçemizin kuzeyinde dağ eteğinde kurulan Yılmaz,Sütlüce,Küçük Gümüşlü ve Akçayazı köyleriyle sınır olan bir köyümüzdür.Köyün ne zaman kimler tarafından kurulduğu belli değildir.İlçeye uzaklığı 42 km’dir.

         Nüfusu;1980 yılında;59, 1985 yılında;96,1990 yılında;49,1997 yılında;42’dir.Köyün nüfusunun büyük bir kısmı gurbettedir.Köyde oturanların bir çoğu emekli olan yaşlı insanlardır.1970 yılında eğitim öğretime açılan ilkokul şuan öğrenci azlığı nedeniyle kapalıdır.Köyde cami vardır.Telefon,Elektrik vardır.Kanalizasyon köyün yarısında vardır.İçme suyu olarak çeşmeler vardır.Köyün yolu kumulu olup yaz kış ulaşıma açıktır.Bitki örtüsü meşe kaplı,ön kısmında dere yatağı vardır.

Köyün geçimi;tarım,hayvancılık ve gurbetçiliktir.İhtiyaç kadar buğday.arpa,fiğ,meyve ve sebze yetiştirilir.Ayrıca bağ ve bahçeler mevcuttur.İhtiyaç kadar B.baş ve K.baş hayvan beslenir. 

Köyde kadınlar;tülbent,etek ve kazak ,erkekler;ceket.pantolon ve şapka giyerler.Kültürü Anadolu kültürüdür.Örf ve adetler Türk aile adetleridir.

16-BÜYÜK KÖY(RABAT-GEYRAN):

         İlçemizin doğusunda dağların arasında kurulmuş Doğan,Dolugün,Uluyamaç,Atma ve Bürüncek köyleriyle komşudur.Köyün ne zaman ve kimler tarafından kurulduğu kesin olarak bilinmemektedir.Tarihi bir değirmen ile kale(Robin) ,1854 yılında yapılmış bir cami bulunmaktadır.İlçeye uzaklığı 17 km.’dir.

         Nüfusu 1980 yılında;76, 1985 yılında;107 ,1990 yılında;94, 1997 yılında; 43’tür. Nüfusun büyük bir kısmı İstanbul ve Ankara’da çalışmaktadır.Genelde kasap ustası,işveren ve diğer iş dallarında çalışmaktadırlar.

         1977 yılında eğitim öğretime açılan ilkokul şuanda öğrenci azlığı nedeniyle kapalıdır.Elektrik ve telefon hizmetleri götürülmüştür.İçme suyu 3 çeşmeden sağlanmaktadır.Geçim tarım ve hayvancılıktan sağlanır.Buğday arpa ihtiyaca göre yetiştirilir.

         Köyde düğünlerde davul,zurna ve keman çalınır.Kol oyunları,Halay ve bar oynanır.Meşhur yemekleri;keşkek,pilav,kızartma,dolma ve tarhana çorbasıdır.

         Erkek giyimi;ceket,pantolon ve şapka,kadın giyimi;şalvar,yazma,başörtüsü.

         Köyün kuzeyi ormanlık güneyi taşlık ve kıraçtır.Mesire yerleri;Yazı başı,Hoşirik,Kızılkaya ve değirmendir.Köyde semer yapılır.Tarihi 3 katlı bir ev bulunmaktadır.Harabe halde 2 tane kilise ve bir kale bulunmaktadır.

17-ÇALTI(AVARİK);

         İlçemizin doğusunda İlçeye 8 km mesafede bulunan köyümüzün kuruluş tarihi bilinmemektedir.Köyün 2 km uzağında  Sanaksi(Yeşilyurt) mezrası vardır.Nüfusun büyük bir kısmı mezrada ikamet etmektedir.Oldukça eski bir yerleşim yeri olan köy ve mezraya yakın yerde kilise kalıntısı vardır.Köyün ve mezranın önünden çay akmaktadır.Orman örtüsü ile kapılı bölgeler vardır.Arazi engebelidir.

         Nüfusu 1980 yılında;230, 1985 yılında;257,1990 yılında;260,1997 yılında;320’dir.

         1976 yılında eğitim ve öğretime başlayan ilkokul halen hizmet vermektedir.Okul mezradadır. Okuma yazma oranı %98 dir.Köyde ve mezrada otomatik telefon ve elektrik şebekesi vardır.Cami vardır.

Köyün geçim kaynağı Küçük baş hayvancılıktır.Mezrada oturan insanlar Keban barajı istimlakiyle 1972 yılından itibaren buraya yerleşmişlerdir.Tulum Peyniri üretimi yaparlar.Arazi tarıma elverişli değildir.İçme suyu çeşmelerden karşılanır.

18-ÇAYLI:

         İlçemize bağlı bulunan Çaylı köyü İmranlı ilçesine sınırdır.Kuzey batısında etrafı dağlarla çevrili ön tarafından Karabudak çayı geçen Turgutlu,Sütlüce köylerimizle sınırdır.Bölgede fundalık ve genelde meşe ağaçları vardır.Köyün etrafında Çengelli dağı en yüksek dağdır.İlçeye uzaklığı 39 km.’dir.

         Nüfusu 1980 yılında;89, 1985 yılında;76, 1990 yılında;91, 1997 yılında;41’dir.1972 yılında eğitim öğretime açılan ilkokul bugün öğrenci azlığı nedeniyle kapalıdır.

         Köyde elektrik enerjisi vardır.İçme suyu için depo yapılmıştır.5 adet çeşme vardır.Telefon hizmeti götürülmüştür.İlçe ile ticari bağlılıkları azdır.Ticari ilişkileri genelde İmranlı ilçesiyledir. Köyde oturanlar tarımla uğraşmaktadır.Bir çoğu emekli olan insanların ,çoğunluğu gurbetçidir.İhtiyaç kadar hayvan beslenmektedir.

         Köyde kadın giyimi;baş örtüsü ve fistan,erkek giyimi;pantolon ve cekettir.Düğünlerde davul ve zurna çalınır.Halay ve hoşbilezik gibi oyunlar oynanır.

19-ÇAYYAKA(SİME): Köy Derneği Web Sitesi http://www.cayyaka.com

         Eski ismi Sime olan köyümüzün ne zaman ve kimler tarafından kurulduğu bilinmemektedir.1516 da 86 hane,9 mücerred olduğu tarih kitaplarında belirtilmektedir.İlçenin kuzeyine düşen köyümüzün Garip çayı mezrası vardır.Köye uzaklğı 3-4 km.’dir.Köyün kuzeyinde; Çobanlı,Kuruçay,batısında; Çiftlik,güneyinde;Bozyayla, doğusunda;Leventpınar köyleri ile komşudur.Arazi dağlık ve engebelidir.Ormanlık arazisi vardır.

Nüfusu 1980 yılında;416, 1985 yılında;323, 1990 yılında; 219,1997 yılında;145’tir.Nüfusun %85’i gurbetçidir.1946 yılında öğretime açılan okul öğrenci azlığı nedeniyle şuanda kapalıdır.Cami vardır.Köyde telefon ve elektrik vardır.İçme suyu şebekesi vardır.köyün geçim kaynakları tarım ve hayvancılıktır.İhtiyaç kadar buğday,arpa,fiğ,yonca ve bahçe ürünleri yetiştirilir.

Köyde kadın giyimi;etek,buluz,başörtüsü,fistan, Erkek giyimi;pantolon,ceket ve gömlektir.

Tarihi olarak;mezar taşları,kale ve harap vaziyette kilise kalıntısı vardır.Arap Celal adında bir yatır mevcuttur.Düğünlerde davul,zurna eşliğinde halaylar çekilir,bağlama çalınır.

         Köyün kalkındırma derneği ile Sosyal yrd.derneği mevcuttur.

20-ÇİFTLİK

         İlçemizin kuzeyinde bulunan köyün hangi tarihte kurulduğu bilinmemektedir.Çok eskiden Horasan’dan muhacir olarak gelen Şahsuvaroğlu mehmet beyin buraya gelip yerleştiği ve köyü kurduğu bütün arazinin ona ait olduğu söylenmiştir.

         Köyün doğusunda Çayyaka ve Bozyayla, batısında; Güngören, Çörekli ve Kuruçay, kuzeyinde; Çayyaka, güneyinde; Doroksaray ve K.Armutlu köyleriyle sınırdır.Köy düz bir arazi üzerine Yamaça kurulmuştur.Önününden Kuruçay çayı geçmektedir.Ön tarafında bağ ve bahçeler vardır.İlçeye uzaklığı 21 km.’dir.

         Nüfusu 1980 yılında;99, 1985 yılında;93, 1990 yılında;63, 1997 yılında;40’tır.Nüfusun çoğunlu gurbettedir.köydeki nüfus yaşlı nüfustur.1960 yılında eğitim öğretime açılan ilkokul öğrenci azlığı nedeniyle şuanda kapalıdır.Cami vardır.İçme suyu şebekesi,Elektrik enerjisi ve Telefon şebekesi vardır.

         Geçim kaynakları;tarım ve hayvancılıktır.Nüfusun çoğunluğu emeklidir.

         Köyde kadınlar;tülbent üstü çarşaf,gömlek,hırka ve etek,erkekler;ceket,pantol ve gömlek giyerler.

         Köyde tarihi bir yer yoktur.

21-ÇİLESİZ;(Tepte-Dutluca)

         İlçenin kuzey batısında bulunan köyün kuruluş tarihi bilinmemekle birlikte 300 yıl önce Timur ağa tarafından kurulduğu söylenmektedir.Rivayetlere göre köyde 1 hapishane 1 karakol olduğu Timur ağanın ise kaymakam olduğu belirtilmektedir.

Köy Doruksaray,Boyalık,Karakaya,Dostal,K.Armutlu,B.Armutlu köyleriyle sınırdır. Dağlık bir alana yerleşen köyün engebeli bir arazi yapısı vardır.Hemen batı kısmından Karabudak çayı geçmektedir.Toprak yapısı kıraçtır.İlçemize uzaklığı 15 km.’dir.Köyün Elmacık mezrası ile Ekşioğlu çiftliği adında yerleşim yerleri vardır.Buraların eski ismi “Muşut” olarak geçmektedir.Tarihi özelliği yoktur.Yalnız elmacık mezrasında harabe halde kale kalıntısı vardır.

         Nüfusu;1980 yılında;307, 1985 yılında;299, 1990 yılında;260, 1997 yılında;189’dur.Eğitim öğretime 1956 yılında başlanmıştır.2 bina mevcuttur.1997 yılında taşımalı sistem ile öğrenciler İlçe merkezine taşınmaktadır.Elmacık mezrasındaki okul eğitim öğretime devam etmektedir.Mezrada cami ibadete açıktır.Köyün yolu kumlu olup,6km’lik bölümü asfalttır.

Köyde içme suyu şebekesi,telefon santrali ve şebekesi olup,kanalizasyon yoktur.Köyün geçim kaynakları tarım ve hayvancılıktır.Köyde ve mezrada yaşayan insanların %50’si K.Baş hayvancılık yapmaktadır.Yazın yaylaya çıkarak tulum peyniri yaparlar.Bu insanlar Elazığ yöresinden gelen ve mezraya yerleşen Şafaklı aşiretine mensup insanlardır.Köyün yerlileri ise ;tarımla uğraşmaktadırlar.Köyün ekilebilir arazisi yeterlidir.Buğday,arpa ve bahçe ürünleri yetiştirilir.Bu ürünlerin bir kısmı pazarlanmaktadır.

         Köyde kadın giyimi;Şalvar,fistan ve başörtüdür.Erkek giyimi;Pantolon,ceket ve kasket giyerler.Türk gelenek ve göreneklerine bağlıdırlar.Düğünlerde davul,zurna,saz ve bağlama çalınır.Erzurum barı,Kemaliye havaları,Tanzara halayı,hoş bilezik halayı oyunları oynanır.Meşhur yemekleri;keşkek,Kabak tatlısı,Kenger,Kavurma ve sütlaçtır. 

Köyde mesire alarak kullanılan alanlar vardır.Köyün sınırları içinde “Peri mağaraları” bulunur.Köyün kalkınma derneği vardır.

22-ÇOBANLI;(KONDUSU) Köy Derneği Web Sitesi http://www.kondosukoyu.org

         İlçemizin kuzeyinde bulunan köyün etrafı dağlarla çevrili ortasından dere geçen ön tarafı bağ bahçe ve tarlalarla çevrili bir köyümüzdür.Özlü,Sarıpınar,Kuruçay,Çayyaka köyleriyle sınırdır.Köyün 350 yıl önce iki kardeş tarafından kurulmuştur.Daha sonra dört kabile daha gelerek buraya yerleşmişlerdir.Köyde kilise kalıntıları ve eski mezar taşları vardır.

İlçeye uzaklığı 36 km’dir.Köyün bir kısım arazisi ormanlıktır.

Nüfusu: 1980 yılında; 301,1985 yılında; 248,1990 yılında;184, 1997 yılında;117’dir.Eğitim Öğretim:Köyde ilkokul binası mevcut olup,eğitim öğretime 1956 yılında başlanılmıştır.ancak son yıllarda ekonomik nedenlerle köy nüfusunda azalmalar başlamıştır.Öğrencinin azlığı nedeniyle şuanda okul kapalıdır.Öğrenciler taşımalı sistemle İlçe merkezine taşınmaktadır.Köyün %80’i okur yazardır.

Köyün 31km’lik bölümü asfalttır.İçme suyu,telefon ve elektrik şebekesi mevcuttur.İçme suyu Sorhun dağından getirilmiştir.

         Geçim kaynakları tarım ve hayvancılıktır.Köyde yaşayan insanlar genelde kendi ihtiyaçları kadar buğday,arpa,bağ ve bahçe ürünleri yetiştirirler.K.Baş ve B.Baş hayvancılıkta ihtiyaç kadar yapılmaktadır.

Köyde kadınlar;Şalvar,entari,tülbent ve fes giyerler. Erkekler;Şapka, ceket,yelek, pantolon ve şalvar giyerler.Düğünlerde;davul,zurna çalınır.Yöresel oyunlar oynanır.Meşhur yemekleri yöresel yemeklerdir.Köyün kalkınma ve güzelleştirme derneği mevcuttur.

23-ÇÖPLER Köy Derneği Web Sitesi http://www.copelrkoyu.org

         İlçemizin güney batısında Çaldağı eteklerinde üç tarafı dağarla çevrili olan köyün ne zaman kimler tarafından kurulduğu kesin bilinmemekle birlikte,Osmanlı döneminde kurulduğu rivayet edilmektedir.Köyde üzüm bağlarının çok oluşu nedeniyle köyün isminin sonbaharda bu bağlarda üzüm çöplerinin yığılması nedeniyle Çöpler ismini aldığı ifade edilmektedir.Köyün yerleşim alanına 2 km uzaklıkta harabe halde kilise kalıntısı vardır.Bu kilisenin bulunduğu bölgeye Karabaş denilmektedir.Köy Sabırlı,Bağıştaş,Dostal köyleriyle sınırdır. Köyün hemen önünden dereler geçmektedir. Cumhuriyetin ilanından önce bu bölgede Bakır madeni işletmesinin olduğu işletilen madenin kalıntılarının halen burada görüldüğü bilinmektedir.

Ayrıca köyün doğu kısmında Mangenez madeni rezervlerinin olduğu halen bu maden ocağının işletmeye hazır bir vaziyette bulunduğu,çok değerli bir maden olduğu tesbit edilmiştir.Köyde Şavak aşireti ile köyün yerlisi olan insanlar birlikte yaşamaktadır.

Şavak aşireti K.Baş hayvancılık yapmaktadır.Yerli halk ise genelde gurbetçidir.İstanbul Ankara gibi yerlerde kasaplık yapmaktadırlar.İlçemize uzaklığı 10 km’dir.Kuzeyinden Karasu nehri geçmektedir.Nüfusu:1980 yılında;307, 1985 yılında;299,1990 yılında;260,1997 yılında;201’dir.

Eğitim öğretim:eğitim öğretime 1970 yılında başlanılmış,2 derslik ve 1 lojmanla halen devam edilmektedir.Köyde cami ve imam lojmanı vardır.Köy yolu kumludur.1976 yılında kanalizasyon yapılmıştır.İçme suyu,elektrik ve telefon şebekesi vardır.Köy konağı yapılmış ancak hizmete girmemiştir.

         Köyde ekonomik geçim büyük çoğunlukla K.Baş hayvancılığa dayalıdır.Tulum peyniri üretimi yapılır.Yayalaya göç her yıl Mayıs ayında başlar ve Eylül ayında geri dönülür.Tarım ürünleri olarak buğday,arpa,yonca,fiğ ekimi yapılır.ayrıca bahçe ve bağlarda sebze meyve yetiştirilir.Üzüm bağlarında kaliteli üzüm yetiştirilir.

         Köyde el sanatları olarak; Halı ve  kilim dokunur.Saç örgüsü denilen sicim(İp) örülür.

Erkek giyimi;ceket,pantolon,yelek,şalvar ve kasket giyilir.Kadın giyimi;şalvar,tülbent,baş örtüsü,yelek ve etek giyinir.

         Düğünlerde davul,Klarnet çalınır.Kemaliye ve Elazığ yöresi oyunları oynanır.Meşhur yemekleri;Kızartma,Babikko,Kurufasulye ve et yemekleridir.

24-ÇÖREKLİ;(Pempesor)

         İlçemizin kuzeyinde bulunan köyün iki tarfı dağlarla çevrili ortasından dere geçmektedir.Kuruçay,Çayyaka,Çiftlik köyleriyle sınır bir köyümüzdür.Arazi yapısı itibariyle ormanlık(Fundalık) ve kıraç toprak yapısına sahiptir.Ön tarafından Kuruçay çayı geçmektedir.

Söylentilere göre köy,4 asır önce pempe isminde bir hükümdar tarafından kurulduğu belirtilmektedir.İlçemize uzaklığı 22 km’dir.21 km’lik bölümü asfalttır.

         Nüfusu:1980 yılında ;65, 1985 yılında ;46, 1990 yılında ;23, 1997 yılında ;4 ‘tür.Nüfusun büyük bir kısmı gurbettedir.Köydeki nüfus yaşlı insanlardan oluşmaktadır.Köyde eğitim ve öğretime 1979 yılında başlanmış olup şuanda öğrenci yokluğu nedeniyle eğitim öğretime kapalıdır.Köyün çok eski bir camisi vardır.Köyde su şebekesi,elektrik ve telefon şebekesi olup kanalizasyon yoktur.

         Köyün geçimi tarım ve hayvancılıktır.Bunlar ihtiyaç kadar yapılmaktadır. Buğday,arpa,fiğ yetiştirilir.Ayrıca bağ ve bahçelerde elma,üzüm ve sebze yetiştirilir.

         Köyde erkek giyimi; pantolon,yelek,ceket ve kasket giyerler.

Kadın giyimi;fistan,yelek,kazak,Çar dolak ve çarşaf giyerler.

Düğünlerde davul ve zurna çalınır.Halay,bar,çifte telli ve kol oyunları oynanır.Meşhur yemekleri;keşkek,kızartma,yahni,pilav,sütlü börek,baklava,yaprak dolma,haşlama.

Türk gelenek ve göreneklerine bağlıdırlar.

25-DİKMEN;(Bastana)

         İlçemizin kuzey doğusunda hakim bir yerde bulunan köyün 450 sene önce Celalgil isminde bir kişi tarafından yerleşim yeri olarak seçildiği eski isminin ise Bastana olduğu bilinmektedir.Köyün üstünde bulunan Bastana taşı(kayası)bölgenin en yüksek tepelerinden biridir.Bu kayada dağ keçisi bulunmaktadır.Rivayete göre bu taşta kale kalıntılarının bulunduğu ayrıca sikke para kalıntılarının bulunduğu söylenmektedir.

Toprak yapısı olarak ormanlık ve kıraç araziye sahiptir.İlçeye uzaklığı 42 km’dir.Yolun 10 km’lik bölümü kumludur.

         Nüfusu;1980 yılında;234, 1985 yılında;161, 1990 yılında;97, 1997 yılında;52’dir.Köydeki nüfus genelde yaşlı insanlardan oluşur.Diğer nüfus gurbetçidir.Eğitim ve öğretim;1966 yılında açılan okul öğrenci yokluğu nedeniyle şuan kapalıdır.Köyde 1985 yılında cami inşaatına başlanmış ve ibadete açılmıştır.Bölgenin en can alıcı camilerindendir.Kalorifer tesisatı,imam lojmanı,kitap okuma salonu ve diğer mefruşatı ile güzel bir yapıttır.Köylü tarafından 1957 yılında çeşme yaptırılmış,daha sonra köye şebeke suyu getirilmiştir.Elektrik enerjisi getirilmiş,sokakları genişletilmiştir.

Köyde ekonomik gelir kaynakları;tarım,hayvancılık ve gurbetçiliktir.Buğday,arpa,fiğ yetiştirilir.Bunlar ihtiyaç kadar yetiştirilmektedir.K.Baş ve B.Baş hayvancılıkta ihtiyaç kadar yapılmaktadır.

Köyde keçi yetiştirilmektedir.

         Köyde gelenek ve göreneklere bağlılık vardır. Kadınlar; fistan, Çar, dolak, Erkekler; Pantolon,ceket,yelek ve kasket giyerler.Düğünlerde davul zurna çalınır.Halay,kol oyunları oynanır.Düğünler eski adetlere göre yapılır.Gelin at üzerinde damat evine götürülür.Köyün meşhur yemekleri;keşkek,yahni,ekmek üstü yoğurt dökülerek yenilen sırındır.

         Köyün Kalkınma amaçlı derneği vardır.

26-DOĞAN

         İlçemize bağlı bulunan doğan köyü ilçenin doğusunda etrafı dağlarla çevrili bir köydür.Köyün ne zaman ve kimler tarafından kurulduğu bilinmemekle birlikte Uluyamaç köyüne yakın İşvan yaylasında 500 sene önce 7 hanenin ikamet ettiği kış şartları nedeniyle de şu andaki yere yerleştikleri rivayet edilmektedir.Köyün 300 senedir kurulu olduğu söylenilmektedir. 

Köy Çaltı,Yakuplu,B.Köy,Atma köyleri ile sınırdır.Köyün 2 km önünden Sanaksi(Yeşilyurt) çayı akmaktadır. Munzur dağına yakın olan yayla köyümüzdür. Toprak yapısı kıraçtır. Küçük fundalık,ardıçlar ve yabani armut ve alıç ağaçları vardır.

İlçeye uzaklığı 10 km’dir.

Nüfusu;1980 yılında;101, 1985 yılında;46, 1990 yılında;59, 1997 yılında;22’dir.Köyün çoğunluğu gurbetçidir.Genelde kasap ustası çoktur.

Köyde eğitim ve öğretime 1960 yılında başlanılmış olup,şu anda eğitim ve öğretime kapalıdır.Köy camisi 1900 yıllarında ibadete açılmıştır.Köyün yolu kumludur.Elektirik,Telefon ve içme suyu şebekeleri mevcuttur.Köye içme suyu çeşme olarak 1962 yılında getirilmiştir.Türk gelenek ve göreneklerine bağlıdırlar.

         Köyün geçim kaynakları tarım ve hayvancılıktır.Kendi ihtiyaçları kadar buğday,arpa,sebze ve meyve yetiştirilir.Hayvancılıkta ihtiyaç kadar yapılmaktadır.

         Köyde kadın giyimi;Entari,şalvar ve başörtü,erkek giyimi;pantolon,kasket ve cekettir.Düğünlerde davul,klarnet ve def çalınır.Çevredeki oyunlar oynanır.

         Köyün kalkındırma derneği vardır.

27-DOLUGÜN;(Hasa)

         İlçemize bağlı bulunan köy ilçenin doğusunda bulunan yayla köyümüzdür.Köy Uluyamaç,B.Köy, Bürüncek köyleriyle komşudur.Köyün hangi tarihte kimler tarafından kurulduğu bilinmemektedir.Etrafında dağ(tepe)lar vardır.Arazisi engebeli bir arazidir.Toprak yapısı kıraçtır.Ormanlık alanı yok denecek kadar azdır.İlçeye uzaklığı 28 km’dir.Ulaşım Bürüncek ve B.Köy üzerinden yapılmaktadır.Kış aylarında ulaşım güçlükle yapılmaktadır.

         Nüfusu:1980 yılında;67, 1985 yılında;46, 1990 yılında;44, 1997 yılında;30’dur.Köyde yaşanlar yaşlı insanlar olup çoğu emeklidir.Nüfusun çoğu gurbettedir.gurbetçilerin geneli kasapçılık yaparlar.Eğitim ve öğretime 1950 yılında başlanılmış, okul öğrenci yokluğu nedeniyle şuan kapalıdır.Köyde cami vardır.Köyün yolu kumsuzdur.Köyde içme suyu çeşmelerden sağlanır.Su şebekesi yoktur.Elektirik ve Telefon şebekesi vardır.

         Köyün gelir kaynakları tarım ve hayvancılıktır.Tarım ve hayvancılık kendi ihtiyaçları kadar yapılmaktadır.Buğday.arpa,bağ ve bahçe ürünleri yetiştirirler.B.Baş ve K.Baş hayvancılıkta ihtiyaç kadar yapılmaktadır.Geniş meraları ve yaylaları mevcuttur.Davarcılık ve arıcılık için elverişlidir.

         Köyde gelenek ve göreneklere bağlılık vardır.Kadınlar;şalvar,entari ve tülbent,Erkekler;ceket,pantolon ve şapka giyerler.Düğünlerde davul,klarnet ve def çalarlar,yöre oyunları oynarlar.

          Köyün derneği vardır.

28-DORUKSARAY;(Kamhu) Köy Derneği Web Sitesi http://www.doruksaray.org

         İlçemize bağlı bulunan köy ilçenin kuzey tarafında dağ eteğine (Çilhoroz tepesi) kurulmuş,görünümü ile şirin bir yerleşim yeridir.Köyün K.Armutlu, Çilesiz, Bozyayla, Çiftlik, Güngören, Çayyaka ve Boyalık köyü ile sınır komşusudur. Osmanlı devleti zamanında kurulduğu söylenen köyün kimler tarafından kurulduğu bilinmemektedir.Köyün ön tarafından Kuruçay çayı geçmektedir.Eski kuruçay yolu buradan geçerek deve boynundan Kuruçay çayına inerdi.Köyün ön tarafı ekime elverişli bir toprak yapısına sahip olup,düz bir ova görünümündedir.

Toprak yapısı kıraçtır.Köyün yerleşim yeri hafif meyillidir.Köyün etrafında irili ufaklı dereler vardır.1993 yılında köy muhtarlığı ve derneği tarafından 20 dekarlık alana çam,ceviz ve badem ağacı dikilmiştir.İlçeye uzaklığı 28 km.’dir.Yolu asfalttır.

         Nüfusu:1980 yılında;110, 1985 yılında;122, 1990 yılında;100, 1997 yılında;77’dir.Köyün %70’i gurbettedir.Köyde eğitim öğretime 1960 yılında başlanmıştır.Şuanda öğrenciler taşımalı sistemle İlçe merkezine getirilmektedir.

Köyde 1985 yılında Hüseyin HAN tarafından yapılmış yeni bir cami vardır.Köye 1953 yılında köylü tarafından Kaygana pınarından içme suyu getirilmiş ve 3 çeşme yapılmıştır.1992 yılında köyün içme suyu şebekeye bağlanmıştır.Elektrik ve telefon şebekesi vardır.

Köyün geçim kaynağı;tarım ve hayvancılıktır.Çiftçilik ve hayvancılık ihtiyaç kadar yapılmaktadır.Buğday,arpa,çavdar ve fiğ ekilir.

         Kadın giyimi;Fistan,etek,bluz ve baş örtüsüdür.Erkek giyimi;Pantolon,ceket ve kasket.

Gelenek ve göreneklerine bağlıdırlar.Düğünlerde;davul ve zurna çalınır.Dik hava,sallangel,üç ayak,Erzurum başbarı ve tanzara gibi oyunlar oynanır.

         Köy sosyal yönü ve alt yapı yatırımı ile örnek bir köyümüzdür.Köyde köy odası ve 1 kitaplığı bulunmaktadır.

Köyün yemekleri:Keşkek,aşure ve tirittir.

         Köyde 120 tonluk sulama deposu vardır.Köyde tarihi eser olarak herhangi bir şey yoktur.Rivayetlere göre köyün ön kısmında Bizanslılardan kalma 3 tane yığma tepe bulunmaktadır.

         Köyün derneği vardır.

         1.Dünya savaşında Rusya’da esir düşen Gül Ali KAHRAMAN Sibirya’da 9 yıl kaldıktan sonra kaçarak Türkiye’ye gelmiştir.

29-DOSTAL

         İlçemizin batısında Karasu ırmağının 1.5km kuzeyinde köyün hangi tarihte ve kimler tarafından kurulduğu bilinmemektedir.Dostal köyünün isminin (Dostedin) manasına geldiği bilinmektedir.Köy düz arazi üzerine kurulmuş,etrafında ekime ve dikime elverişli bir toprak yapısı vardır.Ormanlık alanı azdır.

Köyün kuzeyinden Karabudak çayı geçmektedir.Bu çayın yatağının sağı ve solu ekime elverişli araziyle kaplıdır.Yaylaları mevcuttur.İlçeye uzaklığı 12 km’dir.Sivas-Divriği-İliç karayoluna(Yeni yol) 1 km’dir.

         Nüfusu:1980 yılında;219, 1985 yılında;147, 1990 yılında;117, 1997 yılında;54’tür.Nüfusun büyük bölümü gurbetçidir.Köyde eğitim ve öğretime 1953 yılında başlanılmıştır.Öğrenci azlığı nedeniyle şuan öğrenciler  taşımalı olarak ilçe merkezine getirilmektedir.Köyün 1 km ‘lik yolu kumsuzdur.Ulaşım yaz kış sağlanabilmektedir.

         Köyün içme suyu 1998 yılında devlet vatandaş işbirliği ile getirilmiştir.Köyde elektrik ve telefon şebekesi mevcuttur.

         Köyün ekenomik geliri;tarım,hayvancılık ve gurbetçiliktir.İhtiyaç kadar buğday,arpa,fiğ ekimi yapılır.Bağ ve bahçelerde sebze ve meyve yetiştirilir.Üzüm bağları ağırlıktadır.Havancılıkta ihtiyaç kadar yapılır.  

         Kadın giyimi:fistan ve şalvar,Erkek giyimi;ceket,pantolon ve şapkadır.Düğünlerde davul ve zurna çalınır.Halay.kol oyunları oynanır.Meşhur yemekleri:etli yemek,yahni,pilav,sebze yemekleri ve tatlıdır.Tandırda tandır ekmeği yapılır.

         Köyün tarihi bir özelliği yoktur.Yalnız Sultan Murat caddesi denilen yol bu köyün batı kısmından geçmektedir.Köyün derneği vardır.

30-GÜNGÖREN;(Göske) Köy Derneği Web Sitesi http://www.gungoren.net

İlçemizin kuzeyinde dağ yamacında kurulan köyün hangi tarihte ve kimler tarafından kurulduğu bilinmemektedir.Köyün Kuruçay,K.Armutlu,Doruksaray,Çiftlik ve Yalıngöze köyleriyle sınırdır.Köy hakim bir noktada kurulmuş olup arazi yapısı engebelidir.Köyden bölgenin hemen hemen her tarafını görmemiz mümkündür.Toprak yapısı kıraçtır.Oman alanı azdır.İlçeye bağlantısı Kuruçay ve B.Armutlu üzerinden sağlanmaktadır.İlçeye uzaklığı 35 km.’dir.28 km’lik kısmı asfalt 7 km’lik bölümü kumludur.Yol yaz kış ulaşıma açıktır.

         Nüfusu:1980 yılında;150, 1985 yılında;98, 1990 yılında;35, 1997 yılında;22’dir.köyde bulunan nüfusu yaşlı insanlar